Koning Winter in de Hoge Venen

Ik hou van sneeuw, heel veel sneeuw. Warm ingepakt de kou trotseren, en zien hoe de wereld lichter, overzichtelijker en dus rustiger wordt. 

Inmiddels was het 6 jaar geleden dat ik de workshop Winterlandschap olv Peter Lambrichs had gevolgd. Die was toen enorm goed bevallen, met destijds een sneeuwlaag van, even een schatting, zo’n 40 cm sneeuw. En toen, na afloop, was voor mij al duidelijk dat ik hem nog eens wilde volgen.

Om diverse redenen heeft het uiteindelijk 6 jaar geduurd eer ik weer terug kon keren naar de Hoge Venen. Hetweer was dit jaar opnieuw super gunstig, met een sneeuwlaag van 20 – 25 cm en een temperatuurtje van zo’n -3 / -4 graden.

Zoals altijd genoot ik al op voorhand van alle voorbereidingen en dacht ik na over wat ik graag wilde fotograferen. Ik had ‘sneeuwbollen’ op mijn lijstje staan: Werken met een flitser om de dichtbij zijnde sneeuwvlokken uit te lichten tot mooie magische bollen in een ritmisch sneeuwsparrenbos op de achtergrond. Maar dan moest het en sneeuwen, en moesten die vlokken ook wel een bepaalde omvang hebben om het te doen slagen. De dagen vooraf zocht ik allerlei informatie op hoe zo’n beeld te maken, en bestudeerde de werking van mijn flitser. De weerapp werd nauwlettend in de gaten gehouden en het zag er veelbelovend uit.

Dik ingepakt met diverse kledinglagen en warmtepacks gingen we van start. Een leuke gemêleerde groep internationale enthousiastelingen (Belgisch, Duits en Nederlands), met een gepassioneerde workshopleider startten we op een breed pad met aan weerszijden een groot sparrenbos: mooie ritmische stammen, deels bedekt met sneeuw, met soms een spelbreker in de vorm van een omgevallen boom of een door de mens gemaakte hut.

Mijn eerste oog viel op een lagenspel van fijne begroeiing, sneeuwtoppen van de sparren en de lichte lucht. Ik liep door om de sfeer verder te proeven, maar dit eerste beeld bleef ‘hangen’, waarna ik besloot terug te keren en er een foto van te maken.

Laagjes

Niet alleen de lagen, maar ook de (pastel) kleuren trokken mij aan. Het duurde even eer ik de balans ‘voelde’ en daarop de compositie kon maken. Ik was blij met de lichte lucht, die gelukkig niet blauw bleek te zijn. Dat zou namelijk totaal niet passen in dit beeld. 

Na deze lagenfoto wilde ik toch opnieuw het accent leggen op het ritmische van de stammen, met zeker ook de ‘spelbreker’. Ik hou van afwijkertjes, lefgozers die het aandurven om het net ietsjes anders te doen.

Met gestrekte been 

In portretstand kwam deze foto het beste tot zijn recht,de blik werd op deze manier nog meer direct naar de omgevallen boom getrokken. Ik probeerde de stammen zo veel mogelijk los van elkaar te plaatsen. Het was schuif- en millimeterwerk.

De gehoopte sneeuw kwam, maar niet in die hoeveelheid en grootte die ik nodig had voor de sprookjesachtige bollen. Dat was jammer. Wat flitspogingen werden ingezet, maar al snel weer gestaakt. Tevergeefse moeite.

Het mooie van dit sparrenbos is dat er achter het bos een open ruimte is, waarachter opnieuw een bosperceel ligt. Die open ruimte gaf op dat moment een mooie lichtinval en in combinatie met het achterliggende bos wat extra diepte in het beeld. En als daar dan ook nog een menselijk element in verwerkt is, is dat een extra feestje.

Ook hier millimeterwerk om ‘de hut’ precies tussen de boomstammen te positioneren

Ik had deze hut 6 jaar geleden ook al gezien, maar op een of andere manier niet vastgelegd. De omstandigheden destijds waren gunstiger ten opzichte van nu, vooral in de voorgrond. Daar bevond zich nu een enorm rommelige laag, die minder fors bedekt was met sneeuw. Deze laag moest vooral uit beeld blijven, maar dat betekende ook dat ik meer moest inzoomen. Dat maakte het wel lastiger. Want soms komt een landschapselement juist beter tot zijn recht als het niet heel erg prominent in beeld is. De context waarin het zich bevindt is namelijk net zo essentieel.

We verlieten het bosgedeelte en gingen naar het Brackvenn, een actief open hoogveengebied, doorkruist met een vlonder pad waar je vooral niet van af moest stappen. Gelukkig was het pad nog vrij goed zichtbaar, in tegenstelling tot 6 jaar geleden, toen onze statieven ook dienst deden als prikstok. Dit gebied bood veel mogelijkheden tot intiemere, minimalistische landschappen. Inmiddels begon ook de mist op te trekken, wat eigenlijk nog gunstiger was om dergelijke landschappen te creëren.

Ik startte dit keer met een detailfoto. De veenmosbulten waren volledig ondergesneeuwd, waardoor er prachtige glooiingen ontstonden, perfect voor een detail of intiem landschapsfoto. Je denkt dat sneeuw wit moet zijn, maar een blik op een dergelijk detail laat een prachtige kleurschakering zien.

Sneeuwheuvels. Het licht viel precies op het kleine, half verscholen heuveltje

Het viel nog niet mee om deze vast te leggen. Ik kwam bijna wat centimeters te kort in hoogte. Gelukkig heb ik lange tenen. 

©Peter Lambrichs

Het landschap was, zoals je vooral ziet in het werkportret, sprookjesachtig! Magisch gewoon! Langs beide kanten van het vlonder pad stonden vaak hoge struiken waarin ‘lappen’ sneeuw bleven hangen tussen de kale takken. Het leken wel wensboompjes.

Een ‘wens-struik’ van sneeuw

We vervolgden het pad. Soms met ingehouden buik, om een tegemoetkomende bezoeker de ruimte te geven om te passeren. Nadeel was wel dat ook regelmatig het statief aan de kant moest, en de ‘foto-opbouw’ weer even opnieuw moest.

Na verloop van tijd doemde plotsklaps in de mist een karakteristieke den op,  te midden van, in dit geval toch wat kalere struiken.

De harde takjes van de struiken in contrast met de in mist gehulde den. Alsof de gordijnen op het podium open geschoven worden en de artiest wacht op het moment om een stap naar voren te doen

En vervolgens kon ik opnieuw spelen met het lijnenspel in de sneeuw.

Niets is ook iets

Op sommige plekken in het ven zag je nog wat open water, omringd door een gevarieerdheid aan struiken en boompjes. De mist zorgde voor de vervaging en dus mede voor de dieptewerking.

Een vrij ‘klassiek’ landschap

Op een of andere manier vond ik in dit landschap meer details dan bij het sparrenbos. Mijn brein aldaar was zo getraind op ‘groots kijken’, dat het heel moeilijk was om de focus anders te leggen. Hier lukte dat beter, waarschijnlijk doordat het landschap ook al rustiger was.

In het open veld kwamen vaak stengels van het veenmosbollen uit de sneeuw. Soms gaf dit heel fraai grafisch beeld.

Drie

En nog steeds geen grote vlokken sneeuw. De ‘bollen’ kon ik voor deze shoot wel vergeten. De flitser bleef in de tas. 

Maar stilaan trok het gebied nog meer dicht met mist. Het fotograferen werd wel lastiger, vooral als het ging om scherpstellen van landschappen. Zonder statief zou dit een nog grotere klus zijn.  

Family

En stilaan veranderde ook steeds meer het licht zo later op de dag. 

Een laatste beeld wat duidelijk meer donker is ten opzichte van de andere beelden. 

Een veel grijzere lucht, meer mist, met als resultaat een hele zachte, grafische weergave van het landschap

Het was een fantastische workshop! Altijd leuk om met Peter op stap te gaan. Het langzaam opbouwen in het veld van het beeld dat je voor ogen hebt is ontzettend leerzaam. Stap voor stap zie je het ontstaan. En Peter coacht daarbij heel zorgvuldig, zoals een goede workshopleider betaamt.

Eenmaal thuis bleef de fototas een dagje dicht en bezocht het verschillende ruimtes met verschillende temperaturen, om te acclimatiseren. Daarna begon de volgende klus: Het selecteren en het bewerken van de foto’s.

Ik koos er voor om dit keer niet om te zetten naar zwart-wit. Alleen de witbalans werd wel bijgesteld tot 5500 k om de ergste blauwe zweem te neutraliseren. Die zweem die nog een beetje overbleef vond ik wel passend. Bewerken van sneeuw- en mistfoto’s vind ik over het algemeen wel lastig, vooral wat betreft het behouden van de softe sfeer. Ik moet dan doorgaans mijn vaste stijl wat loslaten. 

Alles bij elkaar was dit giga genieten! Zowel de voorbereiding, als de dag zelf, als ook de finishing touch achter de computer! 

 

Knetter (te) gek!

350 km enkele reis had ik er voor over om uiteindelijk thuis te komen met slechts EEN foto.
Gemaakt tijdens de workshop Beleef het Wad  olv Bas Meelker. Een enorme aanrader overigens!!
Knetter? Te gek, zal je bedoelen!

Zonsondergang Moddergat
Zonsondergang Moddergat

 

Kleurrijk Venlo

Op pad met een onbekend groepje mensen, onder leiding van een ’teacher’ naar een of ander fotogeniek oord.
Ik heb het erg gemist het afgelopen anderhalf jaar.

Als ik bij toeval via social media een aanbod zie van Travelmarks Photography, twijfel ik geen minuut om me op te geven.
Een aanbod in avondfotografie, met de keuze voor Maastricht en/of Venlo.
Mijn fotografische uitdagingen zitten vaak in het werken met extremere belichtingen en ik hou veelal van de donkere sferen.
Fotograferen in de avond geeft vaak iets extra’s, het spanningsveld avondlicht/duisternis in combinatie met gecreëerd licht door de mens trekt mij wel.

Het wordt Venlo. Een voor mij wel bekende stad, (zie onderstaande link voor oa reeds eerder gemaakte straatfotografiebeelden bij daglicht), ik kom van oorsprong immers redelijk uit die omgeving, maar net niet bekend genoeg om de uitdagende plekjes te kennen.

Het meetingpoint is de IJssalon Fantastico aan de Maasboulevard aan het begin van de avond.
Het weer is oké: Droog, zonnig, met her en der wat sluierbewolking en een licht briesje. De Maas oogt rustig.
Er heerst een gezellige drukte op de Maasboulevard, mensen slenteren langs de Maas, of loungen op het ‘grasstrand’, een in etages aangelegd gazonpark op de Kop van Weerd, met aan de overzijde het passantenhaventje en wat horeca aan de kade.

Een leuke club mensen staat inmiddels bij elkaar in afwachting van de start. Mark, onze workshopleider, heeft er ook voor gezorgd dat een buddy, Dennis, net zo gepassioneerd van film- en fotografie, aan zijn zijde staat, om deze leergierige leerlingen middels zijn drone vanuit spectaculaire standpunten vast te leggen.
Een korte voorstelronde, waarna we naar de place to be lopen: Aan de oever van de Maas, aan het indrukwekkende kunstwerk van Rik van Rijswick ‘De vreedzame krijger’.

De Vreedzame krijger – Rik van Rijswick

We starten met het werken met filters, bij een ondergaande zon aan de Maas.

Eerst volgt een korte instructie en worden de camera-instellingen doorgesproken.
Altijd leerzaam, ondanks dat ik al lang fotografeer, ontdek ik regelmatig nieuwe functies in mijn camera, die tot nu toe onberoerd bleven.
Sommige hiaten die ik merk aan mijn camera, leer ik op te lossen middels de adviezen van Mark.

De zon zakt al aardig vanuit Blerick het Maaswater in.
Time to start!
Het plekje is vrij ideaal, met wat voorwerpen in de voorgrond, om de dieptewerking te accentueren, kan er een vrij aantrekkelijke compositie gemaakt worden.
Maar ai, het blijkt toch wel lastig, deels vanwege de krappe plek die er is om het aantal cursisten goed aan hun trekken te laten komen, maar deels ook doordat de zon nog lange tijd erg fel blijft.

Geduld is dan een schone zaak, wachten op je beurt en wachten tot de zon er steeds meer genoeg van heeft!

Ik heb gewerkt met diverse filters, waarbij de 2-stops soft gradueel filter het meest passend blijkt, soms in combinatie met de big stopper.

De zon blijft buiten beeld. De Maas oogt kalm, een big stopper is in dit geval niet nodig. Wel werk ik met de 2-stops soft grijsverloop-filter

Nadat de zon volledig onder is, en het blauwe uurtje het overneemt, wordt het tijd om de focus te verleggen op de cityscapes.
De Maasboulevard blijft onze foto-locatie, de skyline van Venlo biedt namelijk enorm veel mogelijkheden.

De schitterende fiets- en voetgangersbrug, De Weerdsprong, loopt vanuit het park naar de andere kant van de haven en de aangrenzende shopping-zone. Deze brug kleurt deze avond middels ledverlichting prachtig turquoise, paars en blauw.
Aan de horizon schittert theater De Maaspoort, en geeft een mooi lijnenspel weer. Even buiten het shopping gedeelte stevent de Romertoren parmantig boven alle gebouwen uit, met sightseeing op de Maas.
Al met al schitterende ingrediënten om een mooie combinatie van natuurlijk licht met kunstlicht vast te leggen.

De Weerdsprong als invoerende lijn

Ik werk met lange sluitertijden van ongeveer 25 – 30 seconden. De brug wordt de invoerende lijn. Bijkomend cadeautje zijn de fietsers en bromfietsers die met hun verlichting een extra gekleurd streepje trekken, of de voetgangers, die als een ghost door het beeld lopen.

Inmiddels transformeert het blauwe uurtje in steeds meer duisternis. Een tegemoetkomende fietser en tegemoetkomende voetgangers, geven een extra dimensie aan het beeld

Assistent Dennis wordt ingezet om middels lightpainting op de brug wat extra lijnen en draaiingen te bewerkstelligen. Achteraf blijken die beelden het niet te winnen in mijn selectie.
Een tekst met de Romertoren op de achtergrond haalt de selectie wel. In de nabewerking bemerk ik hoeveel voordeel het in dit geval heeft als je vanuit RAW fotografeert en nog ruim kunt stoeien met onder andere  kleur en witbalans.

Lightpainting

Inmiddels is het blauwe uurtje over de top en dreigt de duisternis zijn intrede te doen. Een laatste restje licht van de ondergaande zon schijnt nog over de Maas. Een zwaan die nog net in dat laatste lichtmoment ronddobbert en een prachtig silhouet geeft, mis ik helaas.

 
Duisternis valt in over de Maas

Wel wordt de ‘Vreedzame krijger’ nog indrukwekkender, vol in blauw ledlicht, vanuit dit standpunt wijds uitkijkend over de Maas.

De Vreedzamer Krijger – sightseeing Maas

En dan zijn de 3 uurtjes voorbij. Te kort eigenlijk, maar alles wat leuk is, gaat doorgaans veel te snel voorbij.
Ik heb enorm genoten, het was heerlijk om weer actief bezig te zijn en nieuwe sferen te proeven.

We delen onze oogst met elkaar binnen onze speciaal aangemaakte groepsapp. De resultaten mogen er zijn!
Een dag later ontvangen we een uitgebreide reader waarin de ‘lesstof’ nog uitgebreid behandeld wordt.
En als toefje slagroom op de taart wordt en een paar dagen later een zoom-meting georganiseerd waarin een presentatie wordt gegeven door Mark wat betreft de nabewerking van de beelden in Lightroom.
Ondanks dat ik niet met Lightroom werk, volg ik deze wel, en pik er toch wat ingrediënten uit, zeker wat betreft de volgorde van workflow.

Venlo is heel goed bevallen en smaakt naar meer, zeker bij avondlicht.
Ook Travelmarks Photography is goed bevallen en zal zeker in de gaten gehouden worden wat betreft het verdere aanbod!

Venlo – Flickr-album

 

 

 

error: Kopiëren niet toegestaan