Dwalen door Lost Asylum

Het was alweer heel erg lang geleden dat we nog eens ouderwets op pad waren geweest om wat verlaten spul vast te leggen. Hoogste tijd dus!

Op pad gaan, betekent altijd eerst het verkennen van dat pad en het maken van plannen. Immers, werkt plan A niet, moet er een alternatief in de vorm van B zijn, en als ook dat niet werkt, is het wel handig als je ook over een C beschikt.

Dus zoeken, zoeken, zoeken, het liefst een beetje locaties op geringe afstand van elkaar om de reistijd zoveel mogelijk in te perken. Want, hoe minder tijd verloren met rijden, hoe meer tijd over om Nikon aan het werk te zetten.

Dat pad uitstippelen begint altijd achter de computer. Google, you tube, en street view zijn geweldige vrienden op dat moment.

Google maps – Zoeken, zoeken, zoeken

Vrij snel hadden we wat locaties in vizier, en met wat overleg kwamen we uit op onder andere Lost Asylum.

Lost Asylum, of ook wel Shutter Island, genaamd, naar de film uit 2008, is een verpauperd, leegstaand pand, omgeven door een aantal operabele gebouwen te midden van een prachtig landschapspark. 

Een psychiatrische instelling wat in 1932 de deuren opende en net na de Tweede Wereldoorlog  ruim 1000  patiënten telde.

Toen we arriveerden en de auto parkeerden, zagen we de wakende ogen van camera’s boven de parkeerplaats hangen. Even voelde het tricky, was het wel handig zo in vizier? We besloten het er op te wagen en quasi nonchalant wandelden we richting het park. Nu was het de kunst om het betreffende leegstaande gebouw te vinden en ongezien binnen te komen. Best wel een opgave op zo’n plek waar nog volop activiteit is. Her en der liepen markante figuren. Sommigen zagen ons wel en groetten vrolijk, anderen keken glazig voor zich uit en leken in een andere wereld te wonen. 

Gelukkig waren er heel veel struiken en bomen waar we mooi gebruik van konden maken. Dank zij de goede voorbereiding wisten we ongeveer waar we moesten zijn. Ongezien, althans, daar gingen we van uit, glipten we door het struikgewas en kwamen we bij een verloederd pand aan. Tijdens onze voorbereiding vernamen we dat het gebouw hermetisch dicht getimmerd was. We gingen er nu dan ook van uit dat het een ‘helaas-pindakaas’ – ‘maar niet geschoten-is-altijd-mis’- tripje zou worden. Niets was minder waar!! Er waren wel wat openingen te bespeuren waar we ons vrij gemakkelijk doorheen konden wringen.

En toen stonden we binnen!

Wat een overweldigend beeld! Helemaal volgestouwd met speelgoed, spellen, meubels, tot aan het plafond. Bijna het werk van een hoarder zou je zeggen. Waarschijnlijk waren de ruimtes deels van oorsprong gericht op activiteiten, maar deels leek het pand ook gebruikt te zijn als opslagplek.

Een eerste indruk: Rommelig en veel

Te midden van al die spullen stond een prachtige oude piano. Nog niet heel erg veel decay, maar desondanks wel heel gaaf. Ik vroeg me af hoe deze zo goed mogelijk vast te leggen, want hij stond ontzettend ongunstig tegen de muur, omringd door opeengestapeld meubilair, met geen enkele ruimte om hem ‘vrij’ te fotograferen. En al peinzend liep ik verder. 

Tegen de muur, omringd met spullen en onvoldoende ruimte aan de voorkant om hem goed te kunnen fotograferen

We maakten eerst een oriëntatierondje door het hele gebouw, om te wennen aan de sfeer, een indruk te krijgen van datgene wat voor ons de moeite waard was, een indicatie te hebben qua tijdsinvestering en, eigenlijk als allerbelangrijkste, zien of alles veilig was en er geen ‘onwelkome’ verrassingen op het menu stonden. Naarmate we het gebouw doornamen en op de bovenetage kwamen, werd het overzichtelijker en aantrekkelijker. We besloten om boven te beginnen en zo ‘naar beneden te werken’.

Op de bovenetage, de zolder, bevonden zich fraaie ruimtes. Het waren veelal recreatieruimtes geweest aan het meubilair te zien. Soms was het lastig om vast te leggen, omdat het vrij donker was, en het licht door de ramen enorm fel in contrast stond. In dergelijke omstandigheden maak ik dan ook per scène 3 tot 5 opnames met verschillende belichtingen, zodat ik later of kan kiezen, of een HDR-foto kan maken.

Ik viel als een blok voor een oud verroest ijzeren bedje, tegen de muur gestationeerd, met een geweldige mooie lichtinval door een dakkapel.

Een oud verroest bedje, met een prachtige lichtinval. Een HDR-opname van drie foto’s

Er was zowaar een bar geïnstalleerd. Helaas, de tap was afgesloten. No drink in da house!! Het afgebladderde plafond leek wel op een versiering van vlaggetjes.

Het was nog niet druk in het café

Ook dit keer koos ik voor een afwisseling tussen detailfoto’s en overzichtsfoto’s. Maar de sfeer bleef hierin wel consistent.

Opnieuw een prachtige lichtinval, met enkel een voorwerp om het overzichtelijk te houden

Terug naar de benedenetage.

Daar was duidelijk meer voorzichtigheid geboden. Het was inmiddels later in de morgen, en dat betekende ook meer activiteit in het park. Het nabijgelegen wandelpad werd regelmatig gebruikt door patiënten en personeel en soms was het struikgewas iets minder dichtbegroeid. Dus dat betekende vooral alert zijn om niet al te dicht bij de  ramen te vertoeven.

Ik peinsde nog steeds over de piano. Probeerde ondertussen van alles uit, maar het was het telkens nèt niet.

Toen zag ik het lijnenspel van de vloer, toetsen en kast. Et voilà, het beeld was er! Soms hoef je een object niet volledig in beeld te brengen, een deelgebied kan soms veel krachtiger uitpakken.

Lijnen!

Er waren heel veel poppen te zien. En meestal waren het ook niet echt toegankelijke poppen vond ik. Ze keken vaak een beetje eng. In vrijwel elke ruimte kwam je er wel een tegen. 

Op de rand van het bad, wachtend op een noodzakelijke wasbeurt

Er bevond zich ook een piepklein kamertje, hooguit 3,5 bij 2,5 m, met enkel een bedje, stoel, po en, ik denk, een lavet. Ook hier een prachtige lichtinval. Maar giga lastig om het complete beeld met de groothoeklens vast te leggen. De tijd ontbrak om op het gemak een panoramafoto te maken, we wilden immers nog een andere locatie bezoeken. Uiteindelijk besloot ik om het beeld in tweeën te ‘hakken’, met ieder hun eigen sfeer.

Bedje met raam

Dezelfde ruimte, met net een ander standpunt. Door bepaalde elementen niet in beeld te brengen, krijgt het nèt een beetje een andere sfeer. 

Bedje zonder raam en stoel

Na nog wat foto’s op de benedenetage gemaakt te hebben, werd het stilaan tijd om te gaan. Maar niet voordat er nog even een selfie gemaakt werd, doorgaans ons eindritueel bij een locatie.

Vlnr Sandra Kersemakers, Marian Smeets en Iza Luijten

Benieuwd naar de volledige serie van Lost Asylum/Shutter Island? Klik dan op: 

Lost Asylum

En ook benieuwd naar de overige locatie die we die dag bezocht hebben? Dat is Maison Dash, ook wel Maison Biotex of Maison Vagevuur genoemd.  Klik dan op onderstaande link:

Maison Dash

 

 

 

 

The making of Street View

Fotografisch topjaar 2021  

Een terugblik op een fantastisch project, Street View. 
En om dan ook maar meteen de gebakken taart prijs te geven:

Street View

Afbeelding 1 van 3

Het boek ‘Street View’, over hoe de mens in zijn of haar context leeft en hoe de natuur zich in diezelfde context beweegt en hun onderlinge beïnvloeding.  Dit alles vastgelegd in of vanuit mijn eigen straat.

Mijn startpunt

Begin 2021 meldde ik mij aan voor het project Fotografisch topjaar olv Bart Siebelink.

Een fotografieproject waaraan ik een heel jaar kon werken, en waarbij een 6-tal meetings enerzijds de stok-achter-de-deur vormden, anderzijds als sparring-partner kon dienen om mijn proces te bewaken, te kaderen, uit te dagen, etc..

Ik had er zin in!!

De sessies startten. In beginsel online.

Een leuke, gedreven club mensen, met veel know how, een diversiteit aan project ideeën, wat heel inspirerend werkte. Met daarnaast  diverse oefeningen en het bespreken van het eigen portfolio, om te zien op welk level de fotografie stond, en om het brein en gevoel  te stimuleren en te helpen bij het verkrijgen van een seriematig idee, kader en aanpak. Ook de persoonlijke inspiratiebronnen kwamen aan bod.

Een belangrijke inspirator voor dit project was voor mij de Vlaamse fotograaf Bert Dankaert. 

Zijn boek Simple Present uit 2013 in pdf-formaat: 

Bert Danckaert – Simple Present – 2013

Het definitieve thema had ik al vrij snel paraat. Stammend uit een veelomvattender idee, waar ik al langer in mijn hoofd mee bezig was, en wat nu gecomprimeerd werd. De mens in zijn context op macro niveau: Mijn eigen straat werd de studio. Diverse fotografiegenres konden gecombineerd worden, juist vanwege de gevarieerdheid die de straat te bieden had. 

Voor dit project had ik een aantal regels in mijn hoofd, die een prima kader vormde. Zo mochten er bijvoorbeeld geen mensen op de foto, enkel de schim van de fotograaf zelf. Dit om het beschouwende te accentueren.  Een andere regel was dat niet alles herleidbaar hoefde te zijn. Op die manier kon er meer een balans komen tussen registratiebeelden en beelden met een bepaalde abstractie of creatieve techniek. Ook de werkvorm was meteen duidelijk: Een fysiek boek en een digitale versie, gepubliceerd op mijn website.

De eerste actie: Oriëntatie van bestaande beelden

Het idee was er. Maar hoe dan te beginnen?

Ik ging allereerst op onderzoek:  Welke foto’s waren er reeds gemaakt? Google was my best friend en ik realiseerde me dat de regionale makelaars  goede zaken deden in mijn straat. Ik heb veel ’te koop-huizen’ online kunnen bewonderen, zowel van buiten, maar ook van binnen. Ook veel beelden van kussende of innig omhelzende auto’s op relatief onveilige plekken in mijn straat. En veel archiefbeelden van gebouwen, straatimpressies, etc, soms zelfs onherkenbaar.

Een beeld vond ik er uit springen:

© Fotograaf onbekend. Geen idee uit welk jaar deze foto stamt en wie de maker is. Maar het beeld is duidelijk herkenbaar en ademt een bepaalde sfeer uit die ik ook graag wilde overbrengen in mijn eigen werk.

Het was opvallend dat er geen enkele beelden waren van enkel  de natuur. Ik vroeg me dan ook af, te saai, te nietszeggend?

Ik dook in mijn eigen verzameling: Wat had ik tot nu toe zelf allemaal gefotografeerd in mijn straat? En ik vond nog verrassende beelden, sommigen goed bruikbaar voor mijn project.

Sloop Maaslandziekenhuis

Afbeelding 1 van 3

Sloop Maaslandziekenhuis - Februari 2011

Actie 2: Shooten

Mijn volgende stap was het feitelijke shooten.

Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik op pad ben geweest. Telkens, als ik onze honden uitliet en ‘mijn rondje’ maakte, zag ik nieuwe beelden. Doorgaans ging ik daarna meteen terug om het vast te leggen: Een van de leerpunten: Wacht niet met vastleggen, uitstel is afstel! Soms was er dus een idee, maar soms liep ik ook op goed geluk, en ontmoette ik  doorgaans wel een verrassing.

Desondanks bleef ik wel vasthouden aan een vaste indeling: ‘natuur-shoot’, ‘wonen-shoot’, ‘werken-shoot’ om de innerlijke focus te behouden.

Naast een paar technische uitdagingen, was het grootste leermoment voor mij vooral de zgn. ‘wonen-shoot’. Ik moest persoonlijke barrières  zien te overwinnen.  Ik moest immers achter de camera vandaan en on speaking terms komen met sommige bewoners.  Ik wilde fotograferen met de permissie van de eigenaren, wel zo netjes. Maar dat betekende ook met de billen bloot, een nee kunnen incasseren, of verwachtingen scheppen, en mezelf dus een druk opleggen dat het wel moest slagen. 

Actie 3: Selecteren / kaderen

Uiteindelijk ontstond er een enorme verzameling afbeeldingen.

Een deel van de verzameling foto’s – mei 2021

Al deze afbeeldingen werden afgedrukt. Maar ze werden ook in een digitaal whiteboard (Miro) geplaatst. Digitaal kon ik ze schuiven, kon ik er aantekeningen bij plaatsen, strepen door trekken, etc., en het vervolgens opslaan. Heel handig, omdat het op die manier niet in de weg lag, of opgeruimd hoefde te worden.  

Totaaloverzicht digitaal whiteboard Miro – augustus 2021
Detail digitaal whiteboard Miro – augustus 2021

De uiteindelijke verfijning vond wel plaats met de uitgeprinte beelden. 

Sommige beelden waren vanuit verschillende hoeken gemaakt, om uiteindelijk de best passende bij het project te kunnen inzetten.

Hetzelfde kunstwerk, de context wordt leidend voor de publicatie

Al selecterend ontstonden vanzelf categorieën en uiteindelijk ook titels. Ik wilde een boek met veel lege ruimte en weinig tekst. Elk beeld moest in zekere zin een solistische opvoering kunnen geven, maar toch ook in groepsverband kunnen meedingen op de bühne.  Anders was het natuurlijk geen project geworden. Sommige beelden hadden elkaar juist ook nodig om tot volledige bloei te komen en moesten naast elkaar geplaatst worden.  

De titels vormden de verbinding tussen de verschillende categorieën,  door de taalstijl uniform te maken.

Dit proces vond ik heel leerzaam en inspirerend.

Helpers in dit geval waren Bart en de medecursisten, mijn eigen proceslogboek en een tweetal coachingsboeken:

Bart-Siebelink-Grip-op-creativiteit

Afbeelding 1 van 2

In deze fase moest ik ook soms drastische keuzes maken. Als fotograaf heb je vaak je lieverdjes, waar je moeilijk afstand van kunt nemen. Echter, soms passen die lieverdjes niet in een serie.

Een van mijn lieverdjes die ik toch de deur moest wijzen. Daaaag!

Actie 4: Ontwerpen

Eenmaal de selectie en indeling duidelijk, kon ik aan de slag met het ontwerpen. 

Ik begon met het boek, daarin voorzag ik namelijk het meeste werk. Ondertussen bleef ik wel nog af en toe nieuwe beelden maken, om de bestaande categorieën volledig te maken.  De foto’s en titels werden ingevoegd in het format. 

Printscreen van boek in wording – Format De Fotofabriek

Teksten werden geschreven, en de cover werd ontworpen. Regelmatig werden zaken verfijnd of veranderd, mede ook vanuit de feedback van de groep. Om nog wat meer grafisch onderlegd te zijn, volgde ik een webinar van Confidence Factory, genaamd ‘Aan de slag met graphic design’. 

En toen was het zo ver: klaar voor de druk!! Enorm spannend.  Zou het allemaal goed zijn ingevoerd? Geen taal- of indelingsfouten?, etc. Allerlei beren leken op de weg.  Gelukkig kreeg ik een paar dagen later al uitsluitsel:  Een klepperende brievenbus, en ja hoor, daar lag mijn boek!

Vers van de drukker.
Spannend om te openen!

Ik was heel blij met het eindresultaat. De druk vond ik over het algemeen heel goed. De hooglichten vielen bij sommige foto’s wel een beetje tegen, juist bij die hele verfijnde beelden. Voor toekomstig projecten is een verdere verdieping in colormanagement wel heel belangrijk. 

Eenmaal het boek ontworpen, kon ik ook een vervolgslag slaan met de website. Ik wilde een flipbook maken, om de suggestie van een boek weer te geven.

Maar het was moeilijker te realiseren dan gedacht, omdat het aantal pagina’s groot was (en dus meer laadtijd). Het ‘book’ bladerde niet soepel, of liep vast, vooral als het bekeken werd op een mobiele telefoon. 

WordPress onbetaalde plugins voor flipbooks.

Goedkoop is duurkoop zegt men wel eens, en dat bleek. Vele ‘arbeidsuren’ verder, zonder gewenst resultaat stond ik op het punt om de handdoek in de ring te gooien. Alternatieven die ik bedacht had, waren het nèt niet. Uiteindelijk vond ik een (betaalde) plugin, die de hoeveelheid pagina’s kon verwerken, en zelfs voor mobiele telefoons een aparte applicatie bood. Nu was het maken van het flipbook een eitje!  En zo voltooide het wordingsproces van Street View!

Actie 5: Eindpresentatie

De laatste stap, le moment suprême: Het presenteren van het eindproduct aan Bart Siebelink en de overige studenten. Een externe deskundige, creativiteitscoach, Lodewijk Ouwens, was ook aanwezig, als ‘assesor’.

Eindpresentatie in Londotuin in Leersum op 19 maart 2022

Ieder project werd uitvoerig besproken op wordingsproces, leermomenten, en toekomstmuziek. Heel inspirerend om dit te delen met elkaar.

Ik heb genoten van het totale traject. Een aanrader om te volgen en om een lange tijd met een thema bezig te zijn. Door toch heel planmatig te werk te gaan, gedisciplineerd en gefocust te blijven op alle facetten, is het project volledig binnen de tijdspanne voltooid. 

Met als afsluiting van het fotografisch topjaar een groepsfoto!

Fotografisch topjaar 2021/2022 Met vlnr Bart Siebelink, Marian Smeets, Lodewijk Ouwens, Barend van Gemerden, Anton Meijer, Ferdi Notten en Corina Blok. Niet op de foto: Nanda Bussers, Brigitte Storms, Yolanda Muntz.

Mocht je het boek nog niet gezien hebben en er benieuwd naar zijn, klik dan op onderstaande link:

Street View – Marian Smeets

 

 

 

Bomal sur Ourthe

Bomal Sur Ourthe

Bomal Sur Ourthe, een klein dorpje, gelegen in de vallei van, zoals de naam al laat zien, de Ourthe, met als crossing point de Aisne in de Belgische Ardennen, in de provincie Luxemburg.

Een mistige zondagmorgen
L’Eglise Bomal in de mist – onder aan de berg, tegen de rand van het dorpje

De uitvalsbasis voor onze korte vakantie dit jaar. We waren er 2 jaar geleden reeds geweest, in dezelfde accommodatie, Chalet Kuckucksnest, gelegen op de berg bij het dorpje.
Een geweldige plek om te vertoeven, zeker ook voor onze twee getraumatiseerde viervoeters, die een hoog omheind terrein nodig hebben om los te kunnen lopen.

Juist omdat we de plek al kenden, en ook al een groot gedeelte van de omgeving hadden gezien, was de drive om dit jaar veel te ondernemen minder groot. We kwamen voor de rust en hadden  niet veel gerichte plannen.  Mijn intentie was om vooral de tuin als local patch te beschouwen en daar de uitdagingen te zoeken naar creatieve beelden en experimenten. 

Het weer was die week in de beleving van velen ‘schitterend’ met volop zon, geen wolkje aan de lucht. Nu ben ik, eerlijk gezegd, wat minder van de zon. Het felle licht vergt een andere kijk of aanpassing van het fotograferen.

Een eerste oriëntatierondje door de tuin volgde, met de doggies om me heen snuffelend. Mijn oog viel op een vlinderstruik, die bijna uitgebloeid was. Slechts een paar bloemen waren nog volop paars en een 5-tal verschillende vlinders trok gretig met hun slurfje de nectar uit de resterende bloemen. Al die uren bleven ze zich amuseren op die bloempluimen en ik realiseerde me dat ik niet al te lang meer moest wachten.

Dag 2 werd een van mijn ‘shoot-days’ en die dag kon ik diverse vlinders vastleggen. Er ontstond een miniserie, van ook een paar soorten die Nederland zeldzaam is.
De volgende dag waren alle bloemen uitgebloeid, helemaal ‘leeggezogen’ door de fladderende beestjes en was er geen vlindertje meer te bekennen. 

Klik op de afbeelding om ze groter te zien.

We hadden de pech dat we het hoogseizoen van de bloeiende planten reeds achter ons hadden. Een paar soorten voerden toch nog een show op. Een daarvan was de Chinese Anemoon.

Het gele hartje contrasteerde fors met de roze blaadjes en toen  zich daar ook nog eens een groene rups in verstopte, ontstond er een afwisselend kleurenpakket.

Chinese Anemoon met een rupsje
Chinese Anemoon met rups. Een focus stack van 9 opnames.

Ook de achterzijde van de bloem ‘pakte mooi uit’, met de ranke stengel torende de plant hoog boven de rest van een border uit.

Chinese anemoon met bokeh
Chinese Anemoon, met haar ranke stengel torent ze ver boven de rest van de border uit

Tijdens mijn dagelijkse oriëntatie rondjes ontdekte ik een tweetal struiken naast elkaar, waarbij de ene rood blad droeg en de andere een doorsnee groen blad. De zon scheen fel op de bladeren en op sommige punten overlapten ze elkaar en ontstond er een schaduwstrook. Ik besloot een foto te maken van dit ‘kruispunt’, maar wilde ze eigenlijk volledig scherp op de gekleurde delen.
De moeilijkheid zat hem ook in het feit dat de takken zich hoog boven mij bevonden. Hoe hoger, hoe meer windstroming en dus bewegingsonscherpte. Het statief in de meest hoge stand, de takken geketend aan plamps zijn er 19 afbeeldingen gemaakt van dit ene beeld, met elke een ander scherptegebied. In photoshop werden ze over elkaar gelegd.

Crossing - Focusstack van 19 foto's
Focusstack van 19 beelden – geketend aan plamps en met het statief in de hoogste stand

De tuin kent dus een grote variatie aan beplanting en er staan veel bomen, vooral dennen. Jammer genoeg zijn er de afgelopen jaren verschillende bomen in de tuin gerooid, om verschillende redenen.

Desondanks staan er nog voldoende exemplaren om volop van te genieten:  En niet alleen wij: De boomklever liet zich vaak zien, het roodborstje leek wel de heer des huizes te zijn en elke morgen en avond sprongen de eekhoorns van tak naar tak en deden ze zich te goed aan de nootjes in het voederhuisje. 

Vanwege de bomen was er ook veel schaduw in de tuin, met dus een vochtige grond. En ondanks de 25 graden Celsius, vond ik warempel een paddenstoel die dankbaar voor me wilde poseren. In de weer met flitser, trigger en filters!

Experimenteren met losse flitser met kleurenfilter
Experimenteren met losse flitser en kleurenfilter

En juist ook in dat bosrijke stukje tuin, bevonden zich ook veel varens, een van de mooiste en creatiefste planten die er zijn, vind ik. Het gebladerte nodigde uit om te experimenteren.

Varens met insect
Ritmische bladeren, al dan niet gevuld met sporen. Met als toefje slagroom op de taart een ieniemienie insect

Mijn fotografisch hoogtepunt in de tuin was toch wel de nachtopname.
De hele week hadden we kraakheldere avonden, goed te zien als we ’s avonds in het donker de berg af- en opliepen om de doggies uit te laten. Zoveel sterren aan de hemel nodigde echt uit om vast te leggen. In een tuin vol met bomen, veilig omheind, en dus ook zonder stoorzenders en, naar verhouding, weinig lichtvervuiling: Voor een fotograaf gigantisch ideaal.
Ik besloot om in de middaguren een compositie te bepalen. Ik wilde een kring van boomtoppen, met in het midden de sterrenhemel.
Het statief werd geïnstalleerd en de schuiven- passen- en meten-dans begon. En yess!! Gelukt met de groothoeklens om dat beeld dat ik voor ogen had vast te stellen.

Compositie voor sterrenhemel
Opstelling in de middaguren

Nu was het een kwestie van wachten tot het donker was. Zekerheidshalve zocht ik nog informatie op uit eerder gevolgde workshops rondom avond/nachtfotografie. Een kwestie van instellen van de camera met de juiste instellingen, en het op het statief bevestigen van de camera.  Enkel nog goed scherpstellen en klaar voor de start!  Het was genieten: Een bosuil riep ergens in het bos op de achtergrond. Zijn roep galmde door de vallei. Het was overigens ook de beroemde bosuil die ons hier weer naar dit chalet had gebracht. Ook het vorige bezoek was hij (nog meer) van de partij en wilde ik hem dit keer graag opnieuw horen.
Achter me ritselde het waarschijnlijk bosmuisjes en voor de rest was het doodstil.
En ik stond naar boven te staren, naar die duizenden sterren, onderwijl de afstandsbediening indrukkend en hopen dat de foto’s toch wel echt scherp genoeg waren.

Sterrenhemel
Chalet Kuckucksnest by night

Een ander hoogtepunt was toch een tripje buitenshuis.
De liefde voor de urbex-fotografie blijft in mijn poriën zitten en ik wist dat er in de nabije omgeving wel een potentiele locatie was die we konden bekijken.

In de urbex scene wordt deze plek Maison Moozer genoemd. Waarom blijft voor mij een raadsel, er is geen enkele info. over deze plek te vinden.

We besloten het er op te wagen. Het was gemakkelijk om er binnen te geraken. Een huis wat grotendeels leeg en getrashed was, maar desondanks wel ontzettend leuk ‘om mee te pikken’. Het licht was snoeihard, en dus enorm lastig om hier kwalitatief goede foto’s te maken. 

Maison Moozer

Geïnteresseerd in de volledige (korte) serie? Klik hier:  Maison Moozer

Inmiddels waren we bijna richting einde van de vakantie en ik liep een laatste ronde. Al een paar dagen zag ik een spin voor het slaapkamerraam te wachten bij zijn web. Zo nu en dan kroop hij naar het midden van het web en kon daar dan ook weer uren blijven zitten.
Aan de buitenkant van het raam bevond zich een vliegen hor, dus spinnie zou nooit en te nimmer binnen geraken.
Ik wilde hem vastleggen, maar niet op een klassieke manier. Maar wat dan wel? Aangezien ik echt een liefhebber ben van donkere beelden, zinspeelde ik op een silhouet-vorm.
Ik besloot het raam aan de binnenkant dicht te doen.
Met een bundeltje licht middels een zaklamp, kon ik een spotlicht krijgen: De reflectie op het raam gaf een licht rondje. Door te bewegen met de lamp, bewoog natuurlijk ook dit rondje en kon ik zo sturen dat de spin in het midden van die spot kwam. Het vliegen hor was niet weg te halen, dus die gaf een ‘rooster’ in de spot. Niet bezwaarlijk vond ik,  juist apart.
Al snel kwamen ook de filters van de zaklamp te voorschijn en diverse kleuren passeerden de revue, rood, groen, blauw en natuurlijk wit. En spinnie? Die vond het prima, had nergens last van, want het licht viel niet op hem!

Silhouet-spin
Een reflectie van een lichtbundel op een raam zorgt voor het spotlicht. De vliegenhor zorgt voor het raster. En spinnie is het model!

Binnenopnames zijn er amper gemaakt, buiten bood voldoende inspiratie. Op een beeld na.
Beiden zijn we gepokt met negatieve ervaringen wat betreft vuur. Daarom zijn we vrij bang voor houtkachels, barbecue’s, vuurkorven, noem maar op. We waren dan ook enorm blij om te horen dat het chalet tegenwoordig ook voorziet in een luchtwarmtepomp. Dus de houtkachel bleef bij ons in ruststand. Maar dat nam niet weg dat ook dat object een dankbaar model bleek.
De afgeblakerde binnenkant gaf een enorm mooi abstract kunstwerk, vooral met een bepaalde lichtinval. Dat verdiende ook een Nikon-blik en een uiteindelijke Nikon-klik.

Abstract
Abstract – detail houtkachel

Al met al was het dus een fantastische vakantie waarin we volop genoten hebben van de rust en ruimte. En ondanks het ‘niets doen’ hebben we toch veel gedaan!
Benieuwd hoe die foto-buiten-studio er nu feitelijk uit heeft gezien die week?

Voila:

Chalet Kuckucksnest – Bomal sur Ourthe

en

Tuin Chalet Kuckucksnest – Bomal sur Ourthe

 

 

 

 

 

 

Knetter (te) gek!

350 km enkele reis had ik er voor over om uiteindelijk thuis te komen met slechts EEN foto.
Gemaakt tijdens de workshop Beleef het Wad  olv Bas Meelker. Een enorme aanrader overigens!!
Knetter? Te gek, zal je bedoelen!

Zonsondergang Moddergat
Zonsondergang Moddergat

 

Kleurrijk Venlo

Op pad met een onbekend groepje mensen, onder leiding van een ’teacher’ naar een of ander fotogeniek oord.
Ik heb het erg gemist het afgelopen anderhalf jaar.

Als ik bij toeval via social media een aanbod zie van Travelmarks Photography, twijfel ik geen minuut om me op te geven.
Een aanbod in avondfotografie, met de keuze voor Maastricht en/of Venlo.
Mijn fotografische uitdagingen zitten vaak in het werken met extremere belichtingen en ik hou veelal van de donkere sferen.
Fotograferen in de avond geeft vaak iets extra’s, het spanningsveld avondlicht/duisternis in combinatie met gecreëerd licht door de mens trekt mij wel.

Het wordt Venlo. Een voor mij wel bekende stad, (zie onderstaande link voor oa reeds eerder gemaakte straatfotografiebeelden bij daglicht), ik kom van oorsprong immers redelijk uit die omgeving, maar net niet bekend genoeg om de uitdagende plekjes te kennen.

Het meetingpoint is de IJssalon Fantastico aan de Maasboulevard aan het begin van de avond.
Het weer is oké: Droog, zonnig, met her en der wat sluierbewolking en een licht briesje. De Maas oogt rustig.
Er heerst een gezellige drukte op de Maasboulevard, mensen slenteren langs de Maas, of loungen op het ‘grasstrand’, een in etages aangelegd gazonpark op de Kop van Weerd, met aan de overzijde het passantenhaventje en wat horeca aan de kade.

Een leuke club mensen staat inmiddels bij elkaar in afwachting van de start. Mark, onze workshopleider, heeft er ook voor gezorgd dat een buddy, Dennis, net zo gepassioneerd van film- en fotografie, aan zijn zijde staat, om deze leergierige leerlingen middels zijn drone vanuit spectaculaire standpunten vast te leggen.
Een korte voorstelronde, waarna we naar de place to be lopen: Aan de oever van de Maas, aan het indrukwekkende kunstwerk van Rik van Rijswick ‘De vreedzame krijger’.

De Vreedzame krijger – Rik van Rijswick

We starten met het werken met filters, bij een ondergaande zon aan de Maas.

Eerst volgt een korte instructie en worden de camera-instellingen doorgesproken.
Altijd leerzaam, ondanks dat ik al lang fotografeer, ontdek ik regelmatig nieuwe functies in mijn camera, die tot nu toe onberoerd bleven.
Sommige hiaten die ik merk aan mijn camera, leer ik op te lossen middels de adviezen van Mark.

De zon zakt al aardig vanuit Blerick het Maaswater in.
Time to start!
Het plekje is vrij ideaal, met wat voorwerpen in de voorgrond, om de dieptewerking te accentueren, kan er een vrij aantrekkelijke compositie gemaakt worden.
Maar ai, het blijkt toch wel lastig, deels vanwege de krappe plek die er is om het aantal cursisten goed aan hun trekken te laten komen, maar deels ook doordat de zon nog lange tijd erg fel blijft.

Geduld is dan een schone zaak, wachten op je beurt en wachten tot de zon er steeds meer genoeg van heeft!

Ik heb gewerkt met diverse filters, waarbij de 2-stops soft gradueel filter het meest passend blijkt, soms in combinatie met de big stopper.

De zon blijft buiten beeld. De Maas oogt kalm, een big stopper is in dit geval niet nodig. Wel werk ik met de 2-stops soft grijsverloop-filter

Nadat de zon volledig onder is, en het blauwe uurtje het overneemt, wordt het tijd om de focus te verleggen op de cityscapes.
De Maasboulevard blijft onze foto-locatie, de skyline van Venlo biedt namelijk enorm veel mogelijkheden.

De schitterende fiets- en voetgangersbrug, De Weerdsprong, loopt vanuit het park naar de andere kant van de haven en de aangrenzende shopping-zone. Deze brug kleurt deze avond middels ledverlichting prachtig turquoise, paars en blauw.
Aan de horizon schittert theater De Maaspoort, en geeft een mooi lijnenspel weer. Even buiten het shopping gedeelte stevent de Romertoren parmantig boven alle gebouwen uit, met sightseeing op de Maas.
Al met al schitterende ingrediënten om een mooie combinatie van natuurlijk licht met kunstlicht vast te leggen.

De Weerdsprong als invoerende lijn

Ik werk met lange sluitertijden van ongeveer 25 – 30 seconden. De brug wordt de invoerende lijn. Bijkomend cadeautje zijn de fietsers en bromfietsers die met hun verlichting een extra gekleurd streepje trekken, of de voetgangers, die als een ghost door het beeld lopen.

Inmiddels transformeert het blauwe uurtje in steeds meer duisternis. Een tegemoetkomende fietser en tegemoetkomende voetgangers, geven een extra dimensie aan het beeld

Assistent Dennis wordt ingezet om middels lightpainting op de brug wat extra lijnen en draaiingen te bewerkstelligen. Achteraf blijken die beelden het niet te winnen in mijn selectie.
Een tekst met de Romertoren op de achtergrond haalt de selectie wel. In de nabewerking bemerk ik hoeveel voordeel het in dit geval heeft als je vanuit RAW fotografeert en nog ruim kunt stoeien met onder andere  kleur en witbalans.

Lightpainting

Inmiddels is het blauwe uurtje over de top en dreigt de duisternis zijn intrede te doen. Een laatste restje licht van de ondergaande zon schijnt nog over de Maas. Een zwaan die nog net in dat laatste lichtmoment ronddobbert en een prachtig silhouet geeft, mis ik helaas.

 
Duisternis valt in over de Maas

Wel wordt de ‘Vreedzame krijger’ nog indrukwekkender, vol in blauw ledlicht, vanuit dit standpunt wijds uitkijkend over de Maas.

De Vreedzamer Krijger – sightseeing Maas

En dan zijn de 3 uurtjes voorbij. Te kort eigenlijk, maar alles wat leuk is, gaat doorgaans veel te snel voorbij.
Ik heb enorm genoten, het was heerlijk om weer actief bezig te zijn en nieuwe sferen te proeven.

We delen onze oogst met elkaar binnen onze speciaal aangemaakte groepsapp. De resultaten mogen er zijn!
Een dag later ontvangen we een uitgebreide reader waarin de ‘lesstof’ nog uitgebreid behandeld wordt.
En als toefje slagroom op de taart wordt en een paar dagen later een zoom-meting georganiseerd waarin een presentatie wordt gegeven door Mark wat betreft de nabewerking van de beelden in Lightroom.
Ondanks dat ik niet met Lightroom werk, volg ik deze wel, en pik er toch wat ingrediënten uit, zeker wat betreft de volgorde van workflow.

Venlo is heel goed bevallen en smaakt naar meer, zeker bij avondlicht.
Ook Travelmarks Photography is goed bevallen en zal zeker in de gaten gehouden worden wat betreft het verdere aanbod!

Venlo – Flickr-album

 

 

 

Een flitsende start

Ik wilde graag eens iets anders.
Om op te kunnen voortborduren.
Een nieuwe uitdaging, voor zowel binnen als buiten.
En ik kwam uit op een losse flitser.
Nu heeft mijn Nikon er wel eentje op de body, maar die is zo recht toe, recht aan.
En voor mijn gevoel zo fantasieloos.
Nee, deze moest volledig los kunnen, zodat ik alle kanten uit kon. 
Met inspiraties ooit opgedaan bij Ki Tan en Bart Siebelink.
Het werd de Nikon Speedlight SB-700.
Dus ik ben vandaag begonnen. 
Gewoon, in een tijdelijke, zelfgebouwde studio. 
En onze conifeer deed niet zo moeilijk, die werkte graag met mij samen. 
Dus voila, een eerste resultaat.
Gewoon, recht toe, recht aan.
Niet te moeilijk, wat toch wel moeilijk blijkt.
Het zal zijn tijd duren,
eer ik dat extra hulpstuk een beetje kan doorgronden. 
De start was in ieder geval al flitsend.

Klik op de afbeelding voor groot formaat! 

Bloeiende conifeer in high key

 

 

 

 

Soms luistert het nauw

Soms luistert het nauw

Soms luistert het nauw
een beetje naar links, een beetje naar rechts,
een stapje naar voren, of juist eentje naar achteren.
Soms op de tenen, soms door de knieën, dan weer liggend.
Naast fotograaf ben ik dan ook acrobaat.
En door al die halsbrekende toeren,
ontstaat weer vanzelf een nieuw beeld!

Over wensen en doelen

Misschien herken je het wel: Je hebt stiekem wensen of doelen die je graag wilt realiseren. Maar du moment dat je ze deelt, volgt er automatisch ook een druk die je je zelf daarmee oplegt.
Dus ik kies er doorgaans voor om die wensen en doelen in eerste instantie niet te bespreken met anderen.
De kunst is dan vervolgens om ze om te zetten in een concreet actie-plan en daar moet je je dan toch echt toe aanzetten, er is immers geen enkele stok achter de deur, of een big brother is watching you.
De een is hier echter sterker in dan de ander.
Ik heb het geluk (of de pech) dat het ‘alles-of-niets-principe’ in mijn aard ligt, dus eenmaal een idee, vind ik ook dat ik dat moet realiseren en zal ik niet snel content zijn en altijd blijven streven.

Begin dit jaar had ik een aantal van zo’n fotografische wensen of doelen:

Het maken van een eigen website en weer iets verder presteren in een van de fantastische (natuur)fotowedstrijden.
Dat laatste leek me namelijk een ultieme erkenning van al het geploeter achter die camera.

Welnu, het jaar is voorbij en ik mag terugblikken, en in mijn hoofd al weer vooruitblikken.

De website is gerealiseerd. De eerste lock-down was in die zin een periode van (be)rust(ing) en gaf de ruimte om er intensief mee bezig te zijn.
De wereld viel stil, mijn werk veranderde, het leven speelde zich in een kleinere context af en ik gedijde vrij goed in deze omstandigheden.
De technische, en creatieve uitdagingen, de keuzes die op allerlei fronten gemaakt dienden te worden , waren intensief, maar ook enorm uitdagend.
Ik kijk hier tevreden op terug.

Vervolgens diende zich de wedstrijd Groene Camera 2020 aan en ik besloot om mee te doen.
Het resulteerde uiteindelijk  in een ‘Highly commended’ in de categorie ‘Landschappen’
Superblij met dit resultaat!

Daarna volgde de wedstrijd Nature Photographer of The Year 2020. Vorig jaar was ik reeds geëindigd bij de finalisten.
Ik besloot het dit jaar opnieuw te proberen, met andere beelden.
Opnieuw een fantastisch resultaat en wederom geëindigd in de finale. Het gegeven een van de laatste 60 kandidaten te zijn van de in totaal 19.500 inzendingen uit 95 verschillende landen, is voor mij persoonlijk al een gouden medaille waard.

Night tree – Finaleplek NPOTY 2020 – ‘Landscapes’

En ondertussen begeven we ons alweer in de tweede lock-down.
Niet alleen privé, maar ook tijdens mijn werk bemerk ik de grote gevolgen hiervan. De samenleving oogt harder, grimmiger, het accepteren van grenzen en een ‘nee’ is erg moeilijk, het behoud van eigen lijf komt dit keer scherper naar voren, vaak ten koste van een ander.
Hoe poogt iemand zich staande te houden in zo’n samenleving? Wat zijn de overlevingsstrategieën of mechanismen? Wat als het niet lukt en de druk van buitenaf wint het van die strategieën?

Als maatschappelijk werker is het een vanzelfsprekendheid om hier gericht naar te kijken en hier op te anticiperen.
Als maatschappelijk werker is het ook vanzelfsprekend dat ik mijn eigen overlevingsstrategieën en mechanismes kan doorgronden.
Als fotograaf zie ik potentiele mogelijkheden om met dit thema aan de slag te gaan. Een verdere verdieping lijkt in aantocht.

Wellicht een zakje zaadjes wat te zijner tijd gezaaid mag worden.
Een fotografie-traject in 2021 bij Bart Siebelink ‘Mijn fotografisch top-jaar’ kan hier de contouren wellicht in verder ontwikkelen.
Een nieuwe, enorm leuke uitdaging. Ik heb er heel veel zin in!!

Terugkerend naar mijn finaleplekje in de NPOTY dit jaar:

Mijn ‘Night-tree’.
Zoveel symboliek in deze prachtige boom:
Durf te gaan staan voor iets, ook al sta je er alleen voor.  Je mag  het podium toe-eigenen, jezelf in de schijnwerper zetten. En ook in donkere tijden vallen er altijd wel lichtpuntjes te ontdekken. Je zult er alleen oog voor moeten hebben.

Een mooie afronding op 2020 en een positieve blik op 2021! 

 

 

 

Opaalkust – Groot in minimaal

Het stond al geruime tijd op mijn lijstje, een bezoek aan de Opaalkust. Een gebied dat heel aantrekkelijk is voor fotografen.

We besloten om hier onze zomervakantie te boeken, zo’n anderhalf jaar geleden, toen we nog nooit over corona gehoord hadden. 
Gelukkig waren de omstandigheden voor nu nog net voldoende gunstig om te kunnen gaan.
Ons verblijf in een vakantiehuis op  zo’n 200 m van de kust van Escalles, was  ideaal.
Van daaruit was het gemakkelijk om alle aantrekkelijke richtingen uit te gaan.

Keuze genoeg dus om diverse vormen van fotografie te beleven!

Van te voren had ik een soort lijstje gemaakt van de plekken en onderwerpen die ik graag wilde vastleggen en had ik als reminder diverse technieken opgeschreven die ik wilde uitproberen.
Dit om te voorkomen dat ik toch weer mijn vertrouwde ‘ding’ ging doen. 
Ik nam ook telkens mijn tas met alle fotospullen mee, zodat ik alle bewegingsruimte had om een foto te kunnen maken met de middelen die daarvoor nodig waren.
Een heel gesjouw, dat wel. Maar ik had het er graag voor over. 

HET LANDSCHAP

Het landschap is heerlijk glooiend, wat gigantische mogelijkheden biedt qua minimalisme, gelaagdheid en lijnenspel.
Ik heb me er gigantisch kunnen vermaken, heerlijk ‘spelend’ met weinig, lijnen en vlakken.
Bij de landschappen werd de polarisatiefilter standaard op de lens geschroefd.
Hierbij werd vooral de korte telelens gebruikt, eventueel in combinatie met de 1.4 teleconverter.

DE KUST

Ook de kust biedt enorm veel mogelijkheden. Denk aan de geweldig mooie opaalkleur van de zee, de (krijt)rotsen, bemoste (grote) stenen, rijen (mossel)paaltjes, etc. Prachtige elementen die het landschap aantrekkelijk en karakteristiek maken.

Het wrak bij Tardinghen, de Lord Grey, was een gerichte trip. Enkel te zien bij eb. Ik wilde deze per se vastleggen, vergane glorie is nu eenmaal mijn ding!

Bij deze zeelandschappen heeft vooral de 10-stops-filter/big stopper zijn werkweek gedraaid.
Het lensgebruik varieerde, van groothoek naar kleine telelens, met eventueel de 1.4 teleconverter.

DE MENS

Ik houd van landschappen, veelal leeg van aard. Maar soms heeft het een meerwaarde als daar de mens of diens invloed in dat landschap gepositioneerd is. Maar niet te groot, want de natuur of het landschap blijft ten alle tijden de baas in mijn optiek.

DETAIL

De landschappen en zeelandschappen tonen veel details die de moeite waard zijn om vast te leggen: Stenen, palen, vondsten op het strand, repeterende structuren, etc..
Wanneer de omstandigheden even ongunstig waren om de landschappen vast te leggen, schakelde ik met de macrolens over naar de details. Vaak werd hierbij ook de polarisatiefilter gebruikt om eventuele reflecties weg te nemen.

LEERPROCES

Misschien herken je dat wel. Je komt op een nieuwe plek en je wordt overspoeld door heel veel en hele aantrekkelijke indrukken. Meteen gaat er in je hoofd van alles gebeuren en zie je tig mogelijkheden om vast te leggen. Er ontstaat een bepaalde gretigheid, dan wel ongeduldigheid. Je wilt er het maximale uithalen en gaat aan de slag. De snelheid van je willen en moeten, wint het van de rust om het goed te doen. 
En dat overkwam mij regelmatig bij de Opaalkust. De grootste leerfactor, ongeacht wel landschap, detail of wat dan ook, was dan toch,  om regelmatig mijn handrem aan te trekken. 

Met de juiste voorbereiding, het ‘spiekbriefje’ en ook die handrem, was het totaalpakket puur genieten.
Deze trip was duidelijk een voorgerechtje. Het diner zal zeker vast nog geserveerd worden. Ooit, als corona niet langer meer voor ons bepaalt!

Zie hier een totaaloverzicht in verscheidenheid die de Opaalkust biedt. (klik om te vergroten) 

 

error: Kopiëren niet toegestaan